مواد معدنی آلومینا-سیلیکات (میکا)

میكا میكا اصطلاحی عمومی برای گروهی از کانی‌های آلومینوسیلیکات است. این کانی‌ها ساختاری ورقه‌ای دارند و از ترکیبات فیزیکی و شیمیایی مختلفی تشکیل شده‌اند. کانی‌های میکا سیلیکات‌های صفحه‌ای هستند که شامل موسکویت، بيوتيت، فلئوگوپیت، لیپیدولیت و ناترونیت می‌شوند. موسکویت مهم‌ترین و فراوان‌ترین کانی صفحه‌ای است. موسکویت ورقه‌ای در پگماتیت‌ها و پولک‌هایی در گرانیت، پگماتیت‌ها و شیست‌ها یافت می‌شود. لیپیدولیت در پگماتیت‌های غنی از لیتیم تشکیل می‌شود. فلئوگوپیت به صورت رگه‌ها و توده‌هایی در پیروکسنیت‌ها و اسکارن‌های حاوی منیزیم گزارش شده است. کانی‌های اقتصادی مهم گروه میکا به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند: موسکویت: میکای پتاسیم (سبز یا روبی) 3(H2KAl3(SiO4)) بیوتیت: میکای منیزیم آهن (رنگ تیره) (Mg, Fe)3Al(SiO4)3)(H2K) فلئوگوپیت: میکای منیزیم (زرد، قهوه‌ای تیره) H2K(Mg)3Al(SiO4)3 ورمیكولیت: بیوتیت آبدار (زرد روشن) لیپیدولیت: میکای لیتیم (زرد روشن) (KLiAl(OH,F)2Al(SiO4)3 سیستم بلوری این کانی‌ها منوکلینیک است. این گروه از کانی‌ها حاوی ترکیبات مختلف آلومینوسیلیکات، آهن، منیزیم و میکا هستند. همچنین وجود فلورین، باریم، منگنز و وانادیم در این کانی‌ها نیز گزارش شده است. در میان این کانی‌ها، موسکویت به دلیل خواص فیزیکی، شیمیایی، حرارتی و مکانیکی برجسته خود به طور گسترده‌ای در صنعت استفاده می‌شود. ورمیكولیت و فلئوگوپیت نیز به اندازه میکا اهمیت دارند. بیوتیت به ندرت در کاربردهای صنعتی به کار می‌رود. از نظر کانی‌شناسی، کانی‌های گروه میکا به سه گروه تقسیم می‌شوند: گروه اصلی میکا، گروه میکای شکننده و گروه کلوریت. تمام کانی‌های این گروه‌ها دارای ساختار منوکلینیک هستند. ساختار میکا ترکیبی از دو لایه سیلیکای تتراهدرال و یک لایه اکتاهدرال مرکزی است.