آمپول اکسی‌توسین

موارد مصرف: قبل از زایمان: اینداکسیون زایمان برای بیماران با شاخص‌های پزشکی (مانند ناسازگاری خونی مادر و جنین، دیابت مادران، فشارخون دوران بارداری، در حین یا نزدیک زایمان)، تحریک و تقویت زایمان (در صورت عدم وجود انقباضات رحمی موثر در طول زایمان)، درمان کمکی در مدیریت سقط ناقص یا غیرقابل اجتناب. پس از زایمان: برای کنترل خونریزی پس از زایمان اگر هر یک از موارد زیر را دارید، قبل از مصرف دارو با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید: حساسیت به دارو یا اجزای آن ابتلا به سایر بیماری‌ها استفاده از داروهای دیگر بارداری و شیردهی بسته به پاسخ شما به درمان، پزشک ممکن است دوز بالاتر یا پایین‌تری تجویز کند. از مصرف بیش از مقدار تجویز شده پزشک خودداری کنید. دوز توسط پزشک تعیین می‌شود، اما دوز معمول به شرح زیر است: استفاده در بزرگسالان: درمان کمکی سقط (ناقص، اجتناب‌ناپذیر یا انتخابی): ۱۰ واحد به صورت تزریق وریدی پس از مکش سریع یا کورتاژ (برای کمک به انقباض رحم) اینداکسیون زایمان: (توجه: تجویز وریدی نیازمند استفاده از پمپ تزریق است.) دوز اولیه: ۰.۵ تا ۱ میلی‌لیتر در دقیقه تنظیم دوز: افزایش تدریجی دوز به میزان ۱ تا ۲ میلی‌لیتر در دقیقه هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه برای ایجاد الگوی مطلوب انقباض؛ پس از دستیابی به تعداد انقباضات مورد نظر یا باز شدن دهانه رحم به ۵ تا ۶ سانتی‌متر، دوز می‌تواند به همین روش کاهش یابد. دوز نگهدارنده: نرخ انفوزیون تا ۶ میلی‌لیتر در دقیقه؛ دوزهای بالاتر از ۹ تا ۱۰ میلی‌لیتر در دقیقه به ندرت نیاز است. رژیم دوز بالاتر (مثلاً شروع از ۲ تا ۶ mIU/min) با افزایش دوز بزرگتر (مانند ۱ تا ۶ mIU/min) نیز پیشنهاد شده است. قطع درمان: در صورت فعالیت بیش از حد رحم یا ناراحتی جنین، انفوزیون اکسی‌توسین را بلافاصله قطع کنید. اگر انقباضات رحم خیلی شدید و قوی شدند، باید فوراً انفوزیون قطع شود. خونریزی رحمی پس از زایمان: تزریق وریدی (IV): دوز بهینه به طور کامل تعیین نشده، ولی معمولاً ۵ تا ۱۰ واحد به آرامی تزریق می‌شود، با دوز نگهدارنده ۱۰ واحد در ساعت. تزریق عضلانی (IM): ۱۰ واحد به صورت عضلانی پس از جدا شدن جفت. دوزهای بولوس سریع وریدی توصیه نمی‌شود. استفاده در کودکان: این دارو برای استفاده در کودکان توصیه نمی‌شود. استفاده در سالمندان: این دارو برای استفاده در سالمندان توصیه نمی‌شود.