(پومیس) دانه‌های سبک ناشی از فعالیت آتشفشانی

پومیس معدنی دانه‌ای سبک است که از فعالیت‌های آتشفشانی به وجود می‌آید. مهندسان رومی در ساختمان‌های باستانی در سال ۱۹۶۹ از این ماده معدنی استفاده کردند. مزایای اصلی پومیس معدنی نسبت به مواد ساختمانی مشابه مانند شن، چگالی بسیار کم (حدود ۰.۷)، سختی بالا و تخلخل زیاد آن است. رنگ این ماده معدنی سفید یا خاکستری مایل به سفید یا زرد است. پومیس معدنی دانه‌بندی‌های مختلفی از ذرات غبار تا قطعات بزرگ با قطر بیش از ۱۰۰ میلی‌متر دارد. هر کدام از این اندازه‌ها برای مقاصد خاصی استفاده می‌شود. در حال حاضر علاوه بر مصرف داخلی ایران، به کشورهای هم‌مرز با خلیج فارس، امارات متحده عربی، عربستان سعودی و غیره نیز صادر می‌شود. ویژگی‌ها: وزن مخصوص کم (۰.۵ تا ۰.۷) به طوری که روی آب باقی می‌ماند عایق صوتی، حرارتی و برودتی مقاوم در برابر آتش، به طوری که تا ۷۶۰ درجه سانتی‌گراد تغییر حجم و شکل ندارد. نقطه ذوب این ماده معدنی ۱۳۴۲ درجه سانتی‌گراد است. بتن و مواد ترکیبی از پومیس معدنی نسبت به وزن، دوام بالایی دارند. موارد مصرف: برای سقف‌ها و کف‌های شیب‌دار (دانه‌ها و ذرات کوچکتر از ۴۰ میلی‌متر) برای تهیه بلوک‌های سقف و دیوار سبک، موزاییک سبک، بتن سبک، قطعات باربر سبک و قطعات جداکننده (دانه‌ها و ذرات کوچکتر از ۱۵ میلی‌متر) به عنوان عایق صوتی برای اتاق‌های موتور و مکان‌های پرصدا (دانه‌های ۲ تا ۴۰ میلی‌متر) به عنوان عایق حرارتی برای یخچال‌ها، گلخانه‌ها و پوشش لوله‌های گرمایشی (دانه‌های ۲ تا ۴۰ میلی‌متر) برای استفاده کشاورزی در مناطق کم‌آب به دلیل خاصیت جذب و نگهداری آب (از ذرات ریز تا دانه‌های ۳۰ میلی‌متر) برای سفید کردن پارچه‌ها (قطعات ۲۰ تا ۵۰ میلی‌متر) برای استفاده در ساخت سدها، اسکله‌ها و پل‌ها (ذرات پودری شکل) مخلوط این ماده با آهک هیدراته یک نوع سیمان طبیعی تشکیل می‌دهد که در زیر و خارج از آب سخت می‌شود. در صنعت سیمان، این ماده معدنی می‌تواند به عنوان یکی از اجزای مهم سیمان استفاده شود: