شیشه آتشفشانی (پرلیت)

پرلیت یک شیشه آتشفشانی است که در قرن سوم قبل از میلاد شناخته شده است. جزئیات دقیق کشف پرلیت در طول زمان از بین رفته و در مورد کشف مجدد پرلیت به عنوان یک ماده تجاری اختلاف نظر وجود دارد. برخی دانشمندان معتقدند که پرلیت ناشی از هیدراسیون تربچه و آبی است که در آن وجود دارد و به صورت مولکولی و هیدروکسیل است. نسبت مقدار این دو نوع آب بستگی به مقدار اکسید کلسیم و منیزیم دارد. پرلیت‌ها ناپایدارند و به مرور زمان شروع به تبلور می‌کنند و سپس خواص اصلی خود را از دست می‌دهند. اکثر پرلیت‌های با کیفیت بالا متعلق به دوره‌های زمین‌شناسی سوم و چهارم هستند. اگر پرلیت تغییر یابد، به مونتموریلونیت، اپال و چلکدونی تبدیل می‌شود. پرلیت در ایران برای نخستین بار در ایران در سال ۱۹۷۱، ج. افتخارنژاد در جنوب غربی فردوس بر روی آتشفشان‌های پالئوژن منطقه، لایه بزرگی از آب‌سیدان را یافت و مطالعه کرد. بعدها متوجه شد که این منطقه از افق گسترده‌ای در حال ردیابی است و اصولاً ویژگی‌های پرلیت به طور گسترده‌ای در این منطقه مشاهده می‌شود. در طول مطالعات زمین‌شناسی در منطقه میانه، دوباره ویژگی‌های پرلیت در مناطق آتشفشانی این منطقه مشاهده شد. برای اکتشاف، گروه‌هایی به این منطقه فرستاده شدند و پس از بررسی نتایج مطالعات اولیه، افق وسیعی از پرلیت در این منطقه روشن شد. به دلیل نزدیکی این افق به بازار فروش، ادامه کارهای اکتشافی بر روی این افق منجر به صدور پروانه‌های اکتشاف خواهد شد.